person saved by a tiny apron

by astridlampe

heeft het een reden nodig vroeg ik
spiegel je niet langer aan het roze prinsesje

de knal verdooft
de flits verblindt

je wereld gaat op zwart
zoals het junk-dna blijft doorrommelen
in jongste oorlogsweduwen
of verse rouw een vrouw
waarvan het huis nog staat
op iedere geliefde plek
lek slaat: bermbommen
(dat zijn het)

het is hetzelfde licht
maar nu op hoge rupsbanden
brekend in het glas van het kunstinstituut
waar roze prinsesjes
poëtische stillevens bakken
die flow waarin geen vluchtelingenstroom
nog op wil gaan