twiet

by astridlampe

in een geadopteerd bos
oefent men de schreeuw van Munch
wie mediteert het hardst
een barricade van kratten
bier, bronwater
het zuivere
poëtische veld dat politiek en geslachtelijk
overloopt
gedichten ze boeien me niet niet het instituut
maar het opspelende rommel-DNA
schiet onder de ijskap
linkt z.z.p er aan hipster
gebroken zinnen, flarden nieuws een
bom data
zomer winter prikt de genenpool
ons onder de bivakmuts

intussen schreeuwt het hart van de stille blogger
om een verdienmodel
rancune rondpompend – Munch
vogeltjes gaan bol zitten als ze
zwak ziek en misselijk zijn