by astridlampe

Bertolt Brecht en de Lawinepieper een essay wereldwijd we zijn het gewoon de blinkende bergmeren ogen te noemen het is waar ze zien veel terwijl door de vierde wand van het gedicht nog geen vluchteling heenbreekt wereldwijd we zijn het gewoon deze spiegels van de ziel in de ochtend maagdelijk te noemen strip je het godshuis van lyriek dan daalt er fijnstof neer (hormoonverstorend borstgroei) niet de schrale bodem is het maar het vleugje abrikoos dat ons hierbij keer op keer weer op de keel slaat geen vloek voor mij is experimentele poëzie een vet pleonasme